Manoeuvreren door bijzondere momenten

“We kunnen stilstaan bij wat belangrijk is voor de patiënt. Onderweg naar huis reden we langs het huis van haar dochter, zodat ze haar pasgeboren kleinkind voor het eerst kon zien.”

Nina wist al langer dat ze iets anders wilde. Jarenlang werkte ze met veel plezier als verzorgende IG op psychogeriatrische afdelingen in het verpleeghuis. Het contact met mensen vond ze mooi, maar na verloop van tijd begon er iets te knagen. “Ik was enerzijds veel aan het rennen en vliegen en merkte anderzijds dat ik uitdaging en afwisseling miste,” vertelt ze. “Ik wilde meer onderweg zijn, verschillende situaties meemaken en vooral meer tijd hebben om mensen echt te kunnen helpen.” Het ambulancevak fascineerde haar al langer. Ze ging op onderzoek uit en ontdekte dat ze haar C1-rijbewijs nodig had om die stap te kunnen zetten. “Toen ik dat wist, heb ik dat meteen gehaald.”

In eerste instantie solliciteerde Nina met het idee om op de spoedambulance te werken. Tijdens het sollicitatieproces ontdekte ze dat er meer mogelijkheden waren. “Ik wist eigenlijk niet dat er ook een andere vorm van ambulancezorg bestond.” Tijdens het gesprek hoorde ze voor het eerst over de Middencomplexe Ambulancezorg (MCA), een vorm van ambulancezorg waarbij patiënten worden vervoerd in situaties die niet levensbedreigend zijn. “Bijvoorbeeld van ziekenhuis naar ziekenhuis, van ziekenhuis naar huis of van huis naar hospice. Daarnaast brengen we ook mensen die zijn gevallen en een breuk hebben naar de spoedeisende hulp.” Die uitleg maakte haar meteen enthousiast. “De rust en aandacht voor de patiënt staan hier centraal. Je hebt de tijd om iemand goed te begeleiden en te ondersteunen in stressvolle of spannende situaties.” Inmiddels werkt Nina als chauffeur binnen de MCA. “En ik weet nu zeker: dit werk past bij mij.”

Comfort achter het stuur
Als ambulancechauffeur speelt Nina een belangrijke rol in het comfort van de patiënt. Dat begint al voordat de ambulance gaat rijden. “Veel mensen denken dat het vooral rijden is,” vertelt ze. “Maar je bent continu bezig met hoe je iemand zo comfortabel mogelijk vervoert.” Zeker wanneer een patiënt pijn heeft of kwetsbaar is, kunnen kleine dingen al veel verschil maken. Daarom kijkt Nina vaak vooraf al naar de route. “Ik probeer drempels, putdeksels en slechte wegen zoveel mogelijk te vermijden. Als iemand met veel pijn ligt, kan elke hobbel vervelend zijn.” Het vraagt volgens haar om goed verkeersinzicht en vooruitdenken. “Je bent continu aan het inschatten wat er gaat gebeuren op de weg.”

Ook onderweg blijft ze daar scherp op. “Als je ziet dat een stoplicht waarschijnlijk op rood springt, laat je bijvoorbeeld al eerder het gas los. Dan hoef je minder hard te remmen.” Soms voelt het volgens haar bijna als een puzzel om de rustigste route te vinden en de ambulance zo soepel mogelijk door het verkeer te manoeuvreren. Alles met één doel: de patiënt zo prettig mogelijk vervoeren. “Als iemand na afloop zegt dat de rit fijn was, dan weet je dat je het goed hebt gedaan.”

Een lach en een traan
In haar werk maakt Nina veel verschillende situaties mee. De ene rit is luchtig, de andere juist emotioneel. “De afwisseling tussen een lach en een traan is soms groot, maar dat maakt dit werk juist erg mooi,” vertelt ze. “Geen enkele rit is hetzelfde. Je weet nooit wat je dienst gaat brengen.”

Met sommige patiënten bouwt Nina in de loop van de tijd echt een band op. “Sommige mensen zie ik regelmatig, bijvoorbeeld omdat ze in het ziekenhuis een behandeling voor kanker krijgen of drie keer per week voor dialyse moeten. Daardoor heb je vaker gesprekken met elkaar.” Het zijn momenten waarop je elkaar beter leert kennen dan je misschien vooraf zou verwachten.

Soms maken die ontmoetingen diepe indruk, zoals een rit waarbij ze een jonge vrouw naar het hospice bracht. “Ze had kinderen in ongeveer dezelfde leeftijd als die van mij,” vertelt ze. Tijdens de rit vertelde de vrouw open over haar situatie en hoe ze daarmee omging, ook richting haar kinderen. “Dat komt dan toch wel dichtbij.” Toch probeert Nina op zulke momenten vooral ruimte te geven aan het verhaal van de patiënt. “Het is fijn als iemand zijn verhaal kan doen en we iemand gerust kunnen stellen. Het werd een rit naar het hospice met een lach en een traan.”

Ook een andere keer maakte ze een verdrietige situatie mee. Samen met haar collega bracht ze een patiënt van haar eigen leeftijd naar huis, omdat zij was uitbehandeld voor kanker. “Ze ging naar huis om daar te sterven.” Zo’n laatste rit laat haar altijd even stilstaan. “Het leven is zo relatief, het kan in een oogwenk voorbij zijn. Dat zijn heftige momenten. Tijdens zulke ritten wil je door de juiste zorg te bieden, met veel aandacht voor de persoon, een klein beetje van dat verdriet of spanning wegnemen. En als dat lukt,” zegt ze, “dan is dat het mooiste wat er is.”

Oog voor de naasten
Tijdens een rit is Nina er niet alleen voor de patiënt. Vaak zijn er ook partners, kinderen of andere naasten aanwezig die zich zorgen maken. “Voor hen is zo’n situatie vaak minstens zo spannend,” vertelt ze. “Als chauffeur ben je er daarom ook voor de mensen om de patiënt heen.”

Ze legt bijvoorbeeld uit wat er gaat gebeuren tijdens het vervoer of wat patiënten en familie kunnen verwachten. Dat kan rust geven in een moment dat voor veel mensen onzeker voelt. “Soms is iemand ook zieker dan vooraf gedacht. Dan moeten we bijvoorbeeld alsnog de spoedambulance inschakelen omdat het buiten onze protocollen valt.” Ook in zulke situaties probeert Nina duidelijk uit te leggen wat er gebeurt en waarom bepaalde keuzes worden gemaakt. “Mensen willen vooral weten waar ze aan toe zijn.”

Juist dat contact met mensen maakt het werk voor haar zo waardevol. “Je merkt dat het voor familieleden vaak veel betekent als je even de tijd neemt om iets uit te leggen of iemand gerust te stellen.” Volgens Nina zit het verschil soms in kleine dingen. “Even aandacht geven, even luisteren. Dat kan al heel veel doen in zo’n moment.”

Een bijzonder ommetje
Deze kleine momenten kunnen voor een patiënt juist heel groot zijn. Nina herinnert zich een rit die haar altijd is bijgebleven. “We vervoerden een patiënt vanuit het ziekenhuis en onderweg vertelde ze dat ze oma was geworden terwijl ze zelf in het ziekenhuis lag,” vertelt ze. De vrouw had haar kleinkind nog niet gezien. Samen met haar collega vroeg Nina aan de meldkamer of ze een kleine omweg mochten maken. Dat bleek mogelijk. “We zijn even langs het huis van haar dochter gereden, zodat ze haar kleinkind voor het eerst kon zien.” Het moment duurde maar even, maar maakte veel indruk. “Zoiets blijft je bij.”

Volgens Nina laten dit soort momenten zien wat het werk op de middencomplexe ambulance zo bijzonder maakt. “We hebben de tijd om stil te staan bij wat belangrijk is voor de patiënt en te kijken wat er mogelijk is.” Natuurlijk kan niet alles en gaat zo’n beslissing altijd in overleg met de meldkamer. “Maar als het wél kan en je iemand zo’n moment kunt geven, dan is dat heel mooi.”

Op haar plek bij de RAV
Ook de werksfeer speelt voor Nina een belangrijke rol in haar werk. “Ik vond het vanaf het begin heel prettig om te merken dat er een goed teamgevoel is en dat collega’s er echt zijn om je te helpen groeien in het vak.” Tijdens een dienst vorm je met de verpleegkundige één team. “Je bent de hele dag samen op pad en maakt van alles mee. Daardoor bouw je vanzelf een band op en moet je echt op elkaar kunnen vertrouwen.”

Naast haar werk op de ambulance heeft Nina zich ook verder ontwikkeld binnen de organisatie. Zo werkt ze inmiddels ook op de meldkamer ambulancezorg. Daar groeide haar interesse in het werk van 112-centralist en kreeg ze vanuit de RAV de kans om zich daarin verder te ontwikkelen. Inmiddels combineert ze haar werk op de ambulance met werk op de meldkamer. “Ik vind die combinatie heel leuk. Je leert veel over hoe de samenwerking tussen de meldkamer en de ambulance werkt. Daardoor wordt mijn werk alleen maar veelzijdiger.”

Voor Nina komt in dit werk alles samen wat ze zocht. “De afwisseling, de doorgroeimogelijkheden en mijn leuke collega’s zorgen ervoor dat ik hier helemaal op mijn plek zit,” vertelt ze enthousiast. “Je weet nooit wat je dienst gaat brengen en juist dat maakt het zo mooi. Als je graag mensen helpt en houdt van afwisseling, dan is dit echt een prachtig vak.”