Verdieping en verbreding in het verpleegkundige vak

“Het is als verpleegkundige een hele mooie en waardevolle stap in je carrière om naar de ambulance te gaan. Je ontwikkelt je hier zowel professioneel als persoonlijk.”

Toen Nadine vijf jaar als verpleegkundige op de algemene traumachirurgie van het ziekenhuis werkte, voelde ze dat ze toe was aan een volgende stap. Niet omdat het ziekenhuiswerk niet beviel, maar omdat ze merkte dat ze méér wilde. “In het ziekenhuis werk je vaak binnen één specialisme. Ik wilde juist meer weten van alle ziektebeelden.” Die verbreding vond ze binnen de Middencomplexe Ambulancezorg (MCA). “Op de MCA vervoer je patiënten van verschillende specialismen: van cardiologie tot oncologie en van neurologie tot psychiatrie. Ik had bijvoorbeeld weinig kennis van cardiologie. Nu werk ik met monitorbewaking en heb ik daar veel scholing in gehad. Daardoor kan ik er nu echt goed over meepraten.”

‘Alles wat ik zoek’
“Er zijn weinig mensen die weten dat er twee verschillende soorten ambulances zijn,” valt haar op. “Mensen kennen natuurlijk de spoedambulance, maar binnen de Middencomplexe Ambulancezorg vervoeren we mensen in niet-levensbedreigende situaties. Soms van ziekenhuis naar ziekenhuis, een andere keer van ziekenhuis naar instelling of naar huis.” Voor Nadine biedt de MCA alles wat zij zoekt in een baan.

Het werk is afwisselend en vraagt flexibiliteit. “Geen situatie is hetzelfde. Zo vervoeren wij cardiologische patiënten met monitorbewaking en oncologische patiënten naar de bestraling. We brengen mensen die bijvoorbeeld thuis zijn gevallen met een fractuur naar de spoedeisende hulp en ondersteunen regelmatig de verpleegkundig specialist.”

Nadine koos bewust voor deze vorm van ambulancezorg, die goed aansluit bij haar visie. “Je kunt binnen de MCA net een stapje extra zetten voor een patiënt. Op de ambulance heb ik één patiënt tegelijk. Pas als die van mijn brancard af is en ik de overdracht heb gedaan, ga ik door naar de volgende.” Juist dat verschil maakt het werk voor haar zo waardevol. “Ik heb echt de ruimte om aandacht te geven aan die ene persoon. Je bent niet bezig met wat er nog allemaal op je wacht. Dat vind ik heel mooi aan mijn vak.”

Ruimte
Die ruimte maakt ook kleine dingen mogelijk die voor een patiënt groot kunnen voelen: een luisterend oor, iemand een hand aanreiken of er gewoon zijn. Nadine bloeit op als ze erover vertelt. “Als iemand een afspraak heeft op de poli of bij de röntgen, kunnen we soms even wachten en diegene daarna meteen weer terugbrengen. En laatst hebben we iemand naar huis gebracht terwijl de naaste zorg nog niet ter plaatse was. We hebben de patiënt alvast in bed gelegd, verschoond, een boterhammetje gegeven… We kunnen net wat meer geven. Dat maakt het werk heel mooi. Daar haal ik puur werkgeluk uit.”

Ook bij hospice-ritten ervaart ze zulke momenten. “Als je iemand nog één keer langs een dagbesteding kunt rijden waar iedereen klaarstaat om sterkte te wensen, dan is het bijzonder dat je daarbij mag zijn.” Tegelijk voelde ze zich in zulke situaties in het begin soms “te veel in de ruimte.’ “Je komt heel dichtbij in iemands laatste fase. Dat kan intens zijn.” Als ze achteraf hoort dat een patiënt het fijn vond dat ze er was, voelt ze zich gewaardeerd.

Inmiddels is ze daarin gegroeid. “Ik sta dan echt in mijn professie. Ik ben empathisch, maar zoek ook bewust professionele afstand.” Dat helpt haar om heftige gebeurtenissen niet mee naar huis te nemen. Want sommige ritten raken. “We vervoeren de laatste tijd ook relatief jonge patiënten, rond de veertig, naar een hospice. Dat komt soms dichtbij.” Juist daarom is die balans belangrijk. “Menselijk nabij zijn, maar ook stevig blijven staan in je rol. Dat heb ik echt moeten leren.”

Grote verantwoordelijkheid
Dat je binnen de MCA geen spoedritten rijdt, betekent niet dat het werk minder intens is. Er ligt een grote eigen verantwoordelijkheid bij de verpleegkundige. Ze herinnert zich een rit naar een benauwde patiënt die ernstiger bleek dan vooraf gedacht. “We kwamen binnen en zagen meteen: dit klopt niet.” Samen met haar collega startte ze systematisch met controles, diende zuurstof toe, maakte een ECG en startte een infuus. “Je werkt volgens bepaalde methodes, maar je moet ook je klinische blik gebruiken.” De verpleegkundig specialist werd ingeschakeld en was snel ter plaatse om aanvullende medicatie toe te dienen. “Daarna stabiliseerde hij gelukkig snel. Uiteindelijk konden wij hem alsnog zelf vervoeren.”

Voor Nadine laat zo’n moment zien wat het werken binnen de MCA inhoudt. “Als verpleegkundige ben je eindverantwoordelijk voor je patiënt. Je moet zelf kunnen inschatten wat er gebeurt en daar ook naar handelen.” Die verantwoordelijkheid spreekt haar aan. “Je krijgt hier veel ruimte om zelfstandig te werken en keuzes te maken. Dat maakt het vak uitdagend en zorgt dat je jezelf blijft ontwikkelen.”

Groeikansen
Nadine is dankbaar voor de groeikansen die ze binnen de RAV krijgt. “Natuurlijk voor de stap naar de middencomplexe zorg, maar ook voor de extra taken die ik naast mijn werk als verpleegkundige mag doen. Ik ben verantwoordelijk voor het verbeteren van de kwaliteit van de zorg. Dat vind ik een mooie verdiepingsslag. Naast het praktische werk word ik uitgedaagd om ook analytisch bezig te zijn.”

Ze denkt mee over protocollen, verdiept zich in meldingen en verbeterpunten en kijkt kritisch naar hoe processen nog beter kunnen. “Door met incidentmeldingen bezig te zijn, zie je waar aandachtspunten liggen op de werkvloer. Dat helpt om samen de zorg steeds een stukje beter te maken.” Die combinatie past bij haar. “Ik vind het belangrijk om na te denken over hoe we het vak kunnen blijven ontwikkelen.”

Dat de MCA zelf steeds verder professionaliseert, motiveert haar extra. “Het vak groeit. We krijgen meer verantwoordelijkheden en de complexiteit neemt toe. Dat houdt het uitdagend.”

Volg je hart
Als ze terugkijkt op haar overstap, weet ze één ding zeker: dit was de juiste keuze. “Het is als verpleegkundige een hele mooie en waardevolle stap in je carrière om naar de ambulance te gaan,” zegt ze. “Je ontwikkelt je hier zowel professioneel als persoonlijk.”

Ze benadrukt dat het vak je wel echt moet aanspreken. “Het vraagt flexibiliteit, zelfstandigheid en soms ook stressbestendigheid. Je moet goed voelen of dit bij je past. Volg daarbij vooral je hart.”

Voor wie die klik voelt, ligt er volgens haar een prachtige uitdaging. “Je krijgt veel verantwoordelijkheid, maar ook veel voldoening. Je kunt echt iets betekenen voor mensen op belangrijke momenten in hun leven. Daar nemen we hier de tijd voor. Dat maakt dit het allermooiste werk.”