De ambulance: leren, groeien, verschil maken

“Ik vergeleek mezelf constant met klasgenoten. Dat maakte me soms onzeker. Maar omdat je je docenten kent van de werkvloer, voelde ik me altijd heel veilig om vragen te stellen.”

Hun routes naar de ambulance waren verschillend, maar hun drijfveer was dezelfde: meer afwisseling, meer vrijheid en écht van betekenis zijn op de momenten dat het er het meest toe doet.

Jessie werkte jarenlang als verzorgende IG in het verpleeghuis. “Hoewel ik het patiëntcontact erg interessant vond, was ik wel klaar met elke dag dezelfde routine. Ik wilde de acute zorg in, elke dag iets anders meemaken.” Ze dacht terug aan een hulpverlening bij haar opa: “Toen hij een heup brak en ik de ambulancezorg van dichtbij mocht meemaken, maakte dat diepe indruk. Achteraf denk ik dat dát de trigger is geweest.” Jessie hakt de knoopt door en start de opleiding tot ambulancechauffeur.

Lisa bewandelde een ander pad. Ze startte als hbo-verpleegkundige in de wijkverpleging, waar ze later specialistische wondzorg deed. Toch knaagde er iets. “Ik vroeg me af: is dit het nou? Ik wilde altijd de acute zorg in. Het onverwachte, het snel moeten handelen, dat past bij mij.” Waarom ze uiteindelijk voor de opleiding tot ambulanceverpleegkundige koos? Lisa: “Het mooiste aan mijn werk in de wijk vond ik dat je bij mensen achter de voordeur komt en het echte verhaal leert kennen. Dat zocht ik ook in een nieuwe baan.” Ook de samenwerking met de chauffeur sprak haar aan. “Op de ambulance ben je altijd samen op pad in plaats van alleen, zoals in de wijkverpleging. Dat vond ik een groot voordeel.”

Van onzekerheid naar groei
De interne opleiding bij de RAV bleek voor allebei een waardevolle start, al was het soms ook spannend. Jessie vertelt eerlijk dat ze in het begin veel onzekerheid voelde. “Ik legde de lat enorm hoog voor mezelf en was bang om fouten te maken. Eén keer kreeg ik een complete black-out tijdens een oefencasus. Maar juist toen werd ik goed begeleid: mijn praktijkopleider en teamleider zagen wat ik in huis had en hielpen me om mijn kracht te vinden. Dat heeft me enorm laten groeien.”

Ook Lisa voelde zich weleens onzeker, maar benadrukt vooral hoe veilig het voelde om begeleiding te vragen. “Ik vergeleek mezelf constant met klasgenoten met ziekenhuiservaring en dat maakte me soms onzeker over mijn eigen kennis. Maar omdat je je docenten kent van de werkvloer, voelde ik me altijd heel veilig om vragen te stellen. Van en met elkaar leren staat hier hoog in het vaandel. Na een rit evalueerden we altijd met elkaar waarom iets minder soepel liep. Dat konden we heel open naar elkaar uitspreken. Het is hier namelijk oké om vast te lopen of iets te vergeten, zolang we er maar samen van leren.”

Achteraf gezien viel het Lisa mee. “De theorie vond ik zelfs als wijkverpleegkundige, zonder specialisatie in het ziekenhuis, prima bij te benen. De eerste week wist ik amper wat een ECG precies liet zien, en een week later kon ik het al zelf interpreteren. Voor wie de theorie al beheerste, werd juist meer verdieping geboden. De opleiding was erg leerzaam.”

Rust in de hectiek
Eenmaal gediplomeerd blijft het werk hen uitdagen en verrassen. Lisa: “Elke dag is anders, je weet niet wat je tegen gaat komen. Van acht uur lang op de post zitten tot de hele dag onderweg zijn. Het is echt hollen of stilstaan. Maar wat mij vooral verraste aan dit werk is dat je, ondanks dat, toch rust ervaart.” Jessie haakt daar direct op aan: “Ik heb het al jaren niet meer druk gehad! In het moment focus je je op één patiënt. Ik vind het zo fijn dat je hier echt de tijd voor de patiënt kunt nemen.”

Lisa vult aan: “Persoonlijk had ik verwacht dat ik het heel zwaar zou vinden als het om kinderen of reanimaties ging. Maar ik merk dat je zó goed getraind bent, dat je op het moment zelf gewoon kunt handelen zoals van je verwacht wordt. Pas daarna komt het besef: wat heb ik nou eigenlijk net gedaan? Er zit echt een knop die je op zo’n moment omzet.” Over de zelfstandigheid die bij het vak hoort, zegt ze: “In het begin vond ik het soms spannend om levensreddende beslissingen te nemen. Maar hoe meer je meemaakt, hoe zekerder je wordt. En je staat er niet alleen voor. Natuurlijk ben ik medisch eindverantwoordelijk, maar ik kan altijd sparren met mijn collega naast me. Dat geeft steun.”

De juiste zorg op de juiste plek
Voor zowel Jessie als Lisa zit de grootste voldoening in het verschil dat ze kunnen maken voor patiënten en hun naasten. Jessie: “Het mooiste vind ik dat je de tijd hebt om écht iets voor iemand te betekenen. Je hoeft niks af te raffelen, je kunt rustig je aandacht bij die ene patiënt houden.” Lisa vult aan: “Soms treffen we mensen in paniek aan die denken dat ze per direct naar het ziekenhuis moeten. Het geeft voldoening om samen te kijken wat écht de beste oplossing is: de juiste zorg op de juiste plek. Als we iemand gerustgesteld thuis kunnen laten en die persoon daarna niet meer hoeft te bellen, dat is wat mij voldoening geeft.”

Vooroordelen en veiligheid
Over hun werk bestaan volgens Jessie en Lisa ook de nodige misverstanden. Jessie: “Als ik op een verjaardag vertel dat ik op de ambulance werk, reageren mensen vaak met: ‘O, dat is heftig, dan maak je zeker ook veel agressie mee?’ Maar in de jaren dat ik dit werk doe, heb ik dat eigenlijk nooit meegemaakt. Er heerst soms een verkeerd beeld: de meeste patiënten en naasten zijn vooral opgelucht en dankbaar dat we er zijn.”

Lisa herkent dat beeld, maar heeft wél een keer een nare ervaring gehad tijdens een nachtdienst. “Dat doet natuurlijk wel iets met je. Maar juist toen merkte ik hoe goed de opvang hier geregeld is. De politie die tijdens het incident aanwezig was nam het serieus en vanuit de organisatie werd gevraagd wat ik nodig had en dat werd direct geregeld. Er wordt geluisterd, er is opvolging en je staat er niet alleen voor. Dat geeft een heel veilig gevoel. Je weet: als er iets gebeurt, word je gesteund. Ook collega’s van de meldkamer en de post waren heel betrokken en vroegen hoe het met me ging.” Jessie: “Die veiligheid ervaar je hier echt. En we hebben een heel collegiaal team. Na een heftige casus komen we er altijd bij elkaar op terug, we staan echt voor elkaar klaar.”

Vriendschap en werkplezier
Naast de goede opvang en veiligheid ervaren Jessie en Lisa vooral veel positiviteit in hun werk. En daar speelt vriendschap een groot aandeel in. “Ik had nooit verwacht dat er zo snel vriendschappen zouden ontstaan. Je maakt samen van alles mee – grappige dingen, maar ook emotionele en heftige momenten. Dat schept een band. We praten erover, steunen elkaar en maken het ook gezellig,” zegt Lisa. Jessie knikt instemmend en vat het samen met een glimlach: “Ik ga altijd met plezier naar mijn werk. Het is gewoon de mooiste baan ter wereld!”

Wil jij net als Lisa en Jessie werken in de ambulancezorg? Bekijk onze vacatures voor ambulanceverpleegkundige en ambulancechauffeur in opleiding: