Van kinderdroom naar droombaan

”Ik heb er keihard voor gewerkt, maar het is het allemaal waard. Voor mij is er geen baan die hieraan kan tippen!”

Als kind van zes was Judith al idolaat van ambulances. “Ik stond te stuiteren als er eentje langsreed. Voor mijn gevoel moest je er enorm veel voor geleerd hebben om op een ambulance te mogen werken, dus ik dacht altijd: dat is niet voor mij weggelegd.” Toch bleef de droom sluimeren. Ze koos voor de zorg, werkte 25 jaar als verzorgende IG in het verpleeghuis en de thuiszorg en deed later werkervaring op in het ziekenhuis. Daar kwam ze steeds vaker ambulancecollega’s tegen. “Ze vroegen me telkens: wanneer kom jij nou eens bij ons werken? Wanneer ga je solliciteren?” Ook haar vrienden moedigden haar aan: dit was immers haar droom. Uiteindelijk pakte Judith door. Ze haalde haar C1-rijbewijs en volgde de opleiding tot ambulancechauffeur. Een pittige tijd, maar met de steun van haar man en gezin lukte het. “Het was werken, leren en zorgen tegelijk, maar het was het allemaal waard.”

Geen dag hetzelfde
In het verpleeghuis wist Judith ’s ochtends al precies wat ze die dag moest doen. Op de ambulance ervaart ze dat totaal anders. “Ik heb geen idee wat de dag gaat brengen. Dat maakt dat ik nooit met tegenzin naar mijn werk ga. Onderweg vraag ik mezelf vaak af: wat ga ik nu weer meemaken vandaag?”

De vrijheid en variatie maken het werk voor haar bijzonder. “Je komt overal: van de straat tot de meest luxe villa’s, en soms rijd je door enorme distributiehallen om bij een patiënt te komen. We gaan door weer en wind: sneeuw, kou of volle zon. Het is heerlijk om op de weg te zitten en buiten te zijn. Dat maakt het werk zó afwisselend en leuk. En je ziet echt iedereen: van pasgeborenen tot honderdjarigen.”

Vertrouwen achter de voordeur
Wat haar telkens weer raakt, is het vertrouwen dat ze krijgt. “Wij stappen binnen op een van de meest kwetsbare momenten in iemands leven. Mensen zijn bijna altijd blij dat je er bent. De deur staat – letterlijk en figuurlijk – wagenwijd open en familieleden zeggen vaak: ik weet dat mijn naaste nu in goede handen is. Dan voel ik me zó nuttig.”

Dat vertrouwen maakt diepe indruk. Judith herinnert zich een jonge vrouw van begin dertig die net had gehoord dat haar man ongeneeslijk ziek was. “Tijdens de rit raakten we in korte tijd in een heel intens gesprek en zaten we allebei met tranen in onze ogen. Alleen door er te zijn en te luisteren, kun je soms al veel betekenen.”

Soms raken verhalen Judith extra, omdat ze herkenning oproepen. “Als een ouder vertelt hoe machteloos ze zich voelt, komt dat als moeder bij mij binnen. Dat maakt dit werk zo menselijk: je neemt je eigen levenservaring mee in hoe je anderen benadert.”

Samen sterk
Judith ervaart in haar team veel verbondenheid. “Omdat we elkaar goed kennen, kunnen we alles delen: de leuke, de emotionele en de heftige dingen. Je weet wat er bij elkaar speelt en staat voor elkaar klaar. Humor helpt ons vaak om heftige gebeurtenissen te verwerken. Dit werk is echt met een lach en een traan.”

Dat teamgevoel werd versterkt toen Judith door een heftige periode ging. “Ik kreeg plotseling zelf met gezondheidsproblemen te maken en werd met de ambulance thuis opgehaald door collega’s. Heel apart om het van de andere kant mee te maken. Ineens was ik zelf de patiënt. Collega’s leefden enorm met me mee en bezochten me in het ziekenhuis. Dat was heel bijzonder en maakte onze band nog sterker. Op dit soort momenten voel je echt: we zijn er voor elkaar.”

Ook in haar werk leert ze veel door mee te kijken met andere disciplines. “Ik ben mee geweest met een verpleegkundig specialist en mocht meekijken op de meldkamer, bij de politie en bij de GGZ-crisisdienst. Je ziet hoe de keten samenwerkt en dat helpt mij in mijn eigen werk enorm.”

Tussen spanning en realiteit
Ze benadrukt dat ambulancezorg niet alleen maar spanning en sensatie is. “Veel mensen denken dat je altijd heftige dingen meemaakt, maar dat is niet zo. Ja, soms voelt het alsof ik in een aflevering van Baantjer sta, maar soms heb je ook uren niets te doen of pakken we klussen op de post op. En dat is maar goed ook, want als er wel iets heftigs gebeurt, dan sta je echt ‘aan’.”

Een droombaan
Eén ding is zeker: voor Judith is werken op de ambulance haar droombaan. “Ik heb er keihard voor gewerkt, maar het is het allemaal waard. Voor mij is dit niet alleen werk, het is ook echt mijn hobby. Ik zit hier op mijn plek.”

Haar boodschap als je twijfelt om ook te solliciteren is luid en duidelijk: “Ja, doen! Volg je gevoel, want waar een wil is, is een weg. Voor mij is er gewoon geen baan die hieraan kan tippen.”

Wil jij net als Judith werken in de ambulancezorg? Bekijk onze vacature voor ambulancechauffeur in opleiding: