Van een verkeerd beeld, naar het plaatje dat klopt

“Ik had zelf ook een verkeerd beeld in mijn hoofd. Ik dacht: de MCA vervoert patiënten gewoon van A naar B. Maar dit werk is veel meer dan dat.”

Arantxa startte haar zorgcarrière als verzorgende IG in de ouderenzorg, specialiseerde zich verder en groeide door tot verpleegkundige. Toch bleef één wens steeds terugkomen: werken op de ambulance. “Eerst wilde ik chauffeur worden, maar later leek ambulanceverpleegkundige me ook mooi,” vertelt ze. Tot dat moment kende ze eigenlijk alleen de spoedambulance (ALS). “Van de Middencomplexe Ambulancezorg (MCA) had ik nog niet echt gehoord.” Toen ze een vacature tegenkwam, werd haar nieuwsgierigheid gewekt. “Het sprak me aan dat je binnen de MCA niet alleen met acute situaties bezig bent, maar echt de tijd hebt voor de patiënt.” Juist die combinatie van verantwoordelijkheid én aandacht gaf haar de doorslag om te solliciteren.

Jimmy bewandelde een ander pad. Hij werkte jarenlang in de techniek als onderhoudscoördinator, met een kantoorfunctie van negen tot vijf. “Ik werd daar toen heel gelukkig van,” vertelt hij eerlijk. “Maar achteraf kan ik me dat bijna niet meer voorstellen.” Steeds vaker merkte hij dat hij iets miste. “Ik wilde meer met mensen werken. Meer betekenen.” In plaats van achter een computerscherm, zag hij zichzelf liever buiten, onderweg, in contact met mensen. De ambulancezorg zat al jaren in zijn hoofd en uiteindelijk koos hij ervoor om die ambitie waar te maken en solliciteerde als chauffeur MCA. “Ik heb nog geen dag spijt gehad van mijn overstap.”

Gepland, maar niet voorspelbaar
De Middencomplexe Ambulancezorg wordt vaak omschreven als ‘geplande zorg’. Maar voor Jimmy en Arantxa voelt hun werk allesbehalve voorspelbaar.

Jimmy lacht als hij terugdenkt aan het beeld dat hij vooraf had. “Ik had zelf ook een verkeerd beeld in mijn hoofd. Ik dacht: de MCA vervoert patiënten gewoon van A naar B. Maar dit werk is veel meer dan dat.” Dat ontdekte hij al tijdens zijn meeloopdagen. “Ik was op voorhand al enthousiast over het vak, maar sinds ik weet wat het écht inhoudt, vind ik het helemaal geweldig.”

Arantxa herkent dat. “Mensen denken vaak dat wij alleen maar patiënten verplaatsen. Maar als wij een patiënt naar de SEH brengen, brengen we iemand écht in kaart. Je bent verantwoordelijk voor wat er onderweg gebeurt.” Binnen de MCA zijn patiënten stabiel, maar dat betekent niet dat er niets kan veranderen. “Je moet met volle aandacht bij je patiënt zijn. Het is niet alleen overplaatsen, het is zorg verlenen.”

Hoewel de ritten gepland zijn, weten ze aan het begin van hun dienst nooit wat de dag gaat brengen. “We krijgen meldingen binnen, maar hoe een situatie écht is, ontdek je pas als je er bent,” legt Jimmy uit. Ze rijden niet alleen tussen ziekenhuizen, maar ook naar mensen thuis, naar hospices, psychiatrische instellingen of revalidatiecentra. Soms ver buiten de regio. “Dat maakt het juist zo afwisselend.”

Van opleiding naar eigen verantwoordelijkheid
Dat het werk meer is dan vervoer, werd tijdens de opleiding al snel duidelijk. Voor beiden was het traject intensief, maar vooral leerzaam.

Voor Arantxa was het flink schakelen. “Ik kwam uit de ouderenzorg. Dit was echt een mega omschakeling.” Waar ze eerder in een vaste setting werkte, moest ze nu leren handelen in wisselende situaties, samen met één collega. “Je wilt alles als een spons opnemen. Het is intensief, maar je merkt snel dat iedereen je wil helpen. Iedereen zegt: het komt goed, je doet het niet alleen.”

Jimmy herkent dat gevoel. In een paar maanden tijd werd hij meegenomen in medische basiskennis, protocollen en rijvaardigheid. Maar vooral in wat het betekent om een patiënt comfortabel en veilig te vervoeren. “Je leert niet alleen rijden in een grote ambulance, maar vooral hoe je rijdt mét een patiënt achterin,” legt hij uit. Drempels op de juiste manier nemen, putdeksels vermijden, snelheid aanpassen in bochten – alles draait om rust en comfort. “Je bent je er continu van bewust dat je iemand vervoert die kwetsbaar is.”

Na de opleiding begint het echte werk. En dat kan spannend zijn. Arantxa herinnert zich een van haar eerste diensten nog goed. Een patiënt die in eerste instantie stabiel leek, ging toch plotseling achteruit en raakte bewusteloos. “Dan schiet alles wat je hebt geleerd door je hoofd. Je weet wat je moet doen, maar je voelt ook: dit is nu mijn verantwoordelijkheid.” Ze schaalde op naar de ALS. Uiteindelijk bleek het om een ernstige hypoglykemie (te lage bloedsuikerspiegel) te gaan. “Juist dat soort momenten zijn enorm leerzaam. Je ziet hoe de samenwerking werkt en wat jouw rol daarin is.”

Voor Jimmy zat de spanning soms in ogenschijnlijk praktische dingen. Bijvoorbeeld bij het gebruik van de trapstoel, een speciaal evacuatiestoeltje om patiënten veilig via een trap naar beneden te vervoeren. “Ik had dat nog nooit met een echte patiënt gedaan,” vertelt hij. “Dan draait het echt om goede communicatie met elkaar.” Het belangrijkste? “De patiënt mag niet het gevoel krijgen dat jij het voor het eerst doet. Je wilt professioneel overkomen en vertrouwen uitstralen.”

Juist in die momenten groeit het vertrouwen. In jezelf, in elkaar en in het vak.

Waar je echt dichtbij mag komen
Wat Jimmy en Arantxa misschien nog wel het meest waarderen aan hun werk binnen de MCA, is de tijd die ze hebben. “Tijd om de zorg voor iemand echt goed af te ronden, hoe lang het ook duurt,” zegt Arantxa. “Het is belangrijk dat patiënten zich gezien en gehoord voelen. We kunnen het druk hebben, maar die druk voelen we meestal niet zo omdat we echt de tijd voor de patiënt kunnen nemen.”

Daardoor ontstaan er vaak gesprekken achterin de ambulance die je niet snel ergens anders voert. “Mensen zijn heel open naar ons en vertellen wat ze hebben meegemaakt,” vertelt Arantxa. “Van ziektes tot geliefdes.” Je maakt deel uit van een kwetsbaar stukje van iemands leven. “Je valt hun wereld binnen, vaak letterlijk achter de voordeur waar andere hulpverleners niet komen. Dat vind ik nogal wat.”

Ook als chauffeur krijgt Jimmy de ontroerende verhalen mee. “Bij een hospice-rit krijg je te maken met veel emoties,” zegt hij. “Je hebt diepere gesprekken dan alleen koetjes en kalfjes. Soms denk ik: hoe kún je dit allemaal meemaken in je leven?” Maar het is niet altijd alleen maar verdriet. “Soms is het ook opluchting. Of maken mensen grapjes en hebben ze gewoon het gevoel van: ‘We maken er nog het beste van.’”

Juist omdat er geen spoeddruk is, kunnen ze net dat beetje extra doen. Een playlist aanzetten. Een hand op een schouder. Of, als het kan, nog even langs een plek die belangrijk is. “Een slager wilde nog één keer langs zijn zaak rijden,” vertelt Arantxa. “Als het op de route ligt en het kan veilig, dan doen we dat.” Jimmy: “Dat zijn bijzondere ervaringen en daar wordt echt de tijd voor gegeven. Het is aan ons om het zo comfortabel mogelijk te maken. Het is werk met betekenis.”

Meer dan een baan
Voor Jimmy en Arantxa is één ding duidelijk: dit werk laat je niet meer los. “Het is zó bijzonder,” vertelt Jimmy. “Je staat iemand bij op een kwetsbaar moment en je mag dan je professie uitdragen. Echt het verschil maken voor iemands welzijn.” Na een dienst gaat hij dan ook met een voldaan gevoel naar huis. “Ik ben nog nooit zo vaak bedankt in een baan. Dat alleen al zegt genoeg.” En soms zit waardering in iets kleins. “Als een patiënt tijdens de rit in slaap valt, is dat het grootste compliment dat je als chauffeur kunt krijgen. Dan weet ik dat ik goed heb gereden.”

Op de vraag of ze iets missen aan hun vorige baan, antwoorden ze allebei volmondig: nee. Voor Arantxa zit het vooral in de ruimte die ze hier ervaart. “In mijn vorige baan ging ik van mens naar mens naar mens. Iedereen wil je tijd, maar die tijd heb je niet altijd. Hier kan ik er écht zijn voor de patiënt.” Het mooiste compliment voor haar? “Als iemand zegt dat ik er voor hem of haar ben geweest. Dat ik geluisterd heb. Hier kan ik doen wat ik al die jaren miste.”

Arantxa waarschuwt: “Als je eenmaal op de ambulance stapt, wil je nooit meer weg. Mijn droom is hier echt uitgekomen.” “Ik had deze stap eerder moeten zetten,” concludeert ook Jimmy. “Het voelde vanaf dag één als een warm bad. Het plaatje klopt gewoon.” Zijn advies is dan ook helder: “Niet twijfelen en ga net als wij je droom achterna. Het is een prachtig, dynamisch vak met leuke collega’s. Voor mij voelt het niet als werk.”

Wil jij net als Arantxa en Jimmy werken in de Middencomplexe Ambulancezorg? Bekijk onze vacatures voor verpleegkundige MCA en chauffeur MCA: