Van werken in de zaak, naar zorgen vanuit het hart

“Ik heb ruim dertig jaar iets gedaan wat eigenlijk niet bij mij paste. Nu ik chauffeur ben binnen de Middencomplexe Ambulancezorg, ga elke dag met plezier naar mijn werk.”

Dion groeide op in een ondernemersgezin waarin eigenlijk al vaststond hoe zijn toekomst eruit zou zien. “Mijn vader had twee fietsenzaken en het was vanzelfsprekend dat ik die zou overnemen. Dus dat heb ik gedaan,” vertelt hij. Maar zijn hart lag eigenlijk ergens anders. “Ik wilde altijd al verpleegkundige worden. Iets betekenen voor mensen, dat heeft altijd in me gezeten. Maar vroeger werd die keuze vaak voor je gemaakt.”

Naast zijn werk in de fietsenzaak was hij jarenlang actief bij de vrijwillige brandweer. Daar ontdekte hij opnieuw wat hem echt energie gaf. “Die hulpverlening trok mij enorm. Als mijn pieper ging, sprong ik vanuit de zaak vol enthousiasme op de fiets naar de kazerne.” Via de brandweer kwam hij terecht bij een organisatie die repatriëring deed, waarbij hij zieke mensen vervoerde. Daar zagen collega’s al snel dat dit werk hem lag en dat hij gevoel voor het vak had. “Ze zeiden: dit past echt bij jou, hier moet je iets mee doen.” Via een uitzendbureau kwam hij op de ambulance terecht en werkte hij regelmatig bij de RAV Brabant Midden-West-Noord, nog steeds naast zijn werk in de fietsenzaak.

Na verloop van tijd werd hem gevraagd of hij niet in vaste dienst wilde komen. Dat hij dat zelf ook wilde, werd voor hem in één moment duidelijk. Tijdens een rit bracht hij een ernstig zieke patiënt naar een hospice. Ondanks hoe ziek hij was, nam de man nog even de tijd om Dions hand vast te pakken. “Hij zei: ‘Dion, je hebt hartstikke goed gereden.’” Dion staat er nog steeds even bij stil als hij het vertelt. “Dat iemand in zo’n situatie mijn naam onthoudt én een compliment geeft… Dat vond ik zo mooi. Toen dacht ik als uitzendkracht: dit wordt mijn beroep. IK word chauffeur op de ambulance.”

Niet veel later nam hij de beslissing om de fietsenwereld definitief vaarwel te zeggen en volledig over te stappen naar de Middencomplexe Ambulancezorg (MCA) bij de RAV. Een keuze waar hij nooit spijt van heeft gehad. “Ik heb ruim dertig jaar iets gedaan wat eigenlijk niet bij mij paste. Dit is totaal anders. Ik ga nu elke dag met plezier naar mijn werk.”

Durven kiezen voor geluk
Voor de mensen om hem heen was het al langer zichtbaar dat Dion niet helemaal op zijn plek zat in de fietsenzaak. “Ik heb er altijd wel het beste van proberen te maken,” vertelt hij. “We hebben zelfs het 75-jarig bestaan van de zaak nog groots gevierd. Dat vond ik mooi om te organiseren voor de klanten, daar haalde ik wel energie uit. Maar echt gelukkig was ik niet.”

Dat het anders moest, werd misschien nog wel het duidelijkst in een gesprek met zijn toen tienjarige dochter. “Ik vertelde haar ooit dat ik misschien iets anders wilde gaan doen. Toen zei ze: ‘Papa, het maakt me niet uit wat je gaat doen of waar we naartoe gaan, als jij maar gelukkig bent.’” Voor Dion was dat een bevestiging. “Dat zegt eigenlijk alles.”

Toen Dion uiteindelijk de stap maakte naar de ambulancezorg, voelde dat voor hem als eindelijk durven kiezen voor zijn eigen geluk. “Ik heb altijd gezegd: als ik ooit chauffeur word op de ambulance, dan geef ik een groot feest.” En dat deed hij ook. “Ik heb een barbecue georganiseerd om het te vieren.”

De overstap betekende ook dat hij afscheid nam van iets wat jarenlang een groot onderdeel van zijn leven was. “Dat was geen eenvoudige keuze,” zegt hij eerlijk. “Het was tenslotte het levenswerk van mijn vader. Tegelijkertijd voelde het voor mij als een bevrijding, omdat ik eindelijk voor mijn passie kon gaan. Alles viel op zijn plek.”

Bewuste keuze voor de Middencomplexe Ambulancezorg
Binnen de ambulancezorg koos Dion heel bewust voor de MCA. “Ik heb wel de vraag gekregen of ik naar de spoedambulance wilde,” vertelt hij. “Maar dat heb ik niet gedaan.” Voor hem zit de kracht juist in het type werk dat de MCA biedt. “Het is heel breed wat wij zien aan ziektebeelden en dat maakt het zo mooi.” Van SEH-presentaties waarbij mensen thuis worden opgehaald tot bestralingsritten waarbij je patiënten vaker ziet en echt een band opbouwt. “Dat zijn ritten waarin je mensen echt leert kennen.” Ook maakt hij ritten die je niet elke dag tegenkomt, zoals een transport naar het brandwondencentrum in Beverwijk.

Wat hem het meest aanspreekt in het werk binnen de MCA, is de ruimte voor contact. “Bij de spoed is het vaak ‘scoop and run’: stabiliseren en door. Hier heb je meer tijd. Je hebt nauwer contact en diepgaandere gesprekken met patiënten.” Dat past beter bij wie hij is. “Ik ben graag met mensen bezig en ik ben op een leeftijd gekomen dat ik de kick van ‘met blauw rijden’ niet meer zoek. Ik vind het juist fijn dat we bij ritten naar een hospice de mogelijkheid hebben om nog langs een voor de patiënt speciale plek te rijden, als dat zijn of haar laatste wens is.”

“Ik maak zo veel bijzondere momenten mee in mijn werk in de MCA, ik kan er wel een boek over schrijven.” “Zoals met een oude schipper die hij nog één keer meenam naar het water waar hij jarenlang had gevaren. “Terwijl we daar stonden, voeren er boten voorbij die begonnen te toeteren en te zwaaien. Die man was zó blij. Dat zie je dan gebeuren en dat doet iets met je.” Of de keer dat een patiënt afscheid wilde nemen van zijn koeien. “We zijn gewoon met de ambulance de stal ingereden,” vertelt hij. “De hele familie was erbij en we hebben foto’s gemaakt. Dat zijn momenten die je nooit meer vergeet.” Hij herinnert zich ook een patiënt die haar laatste bestraling had gehad. “Ze zei: ‘Dit was mijn laatste keer, het is feest.’” Hij stelde voor om samen een ijsje te gaan halen om het te vieren. “Dat had ze al zo lang niet meer gehad. Ze kreeg er tranen van in haar ogen. Dat is dan zo’n klein moment, maar voor haar betekende het alles.”

Blijven leren, ook later in je loopbaan
Dion stapte pas op latere leeftijd het vak in, maar pakte het vanaf het begin met beide handen aan. Al vond hij de opleiding best pittig. “De manier van leren is tegenwoordig heel anders dan vroeger, dus dat was wel even schakelen,” vertelt hij. “Maar ik heb het wel gehaald.” En dat typeert hem: als hij ergens voor gaat, wil hij het ook écht goed doen. “Ik ben niet iemand die een stapje naar achteren doet als het even lastig wordt,” vertelt hij. “Ik zet juist een stap naar voren.”

Die houding zie je nog steeds terug in hoe hij werkt en hoe hij collega’s meeneemt in het vak. Hoewel hij er bewust voor kiest om geen officiële werkbegeleider te zijn – “daarvoor vind ik het werk zelf te leuk” – helpt hij nieuwe collega’s wel graag op zijn eigen manier op weg. Zo laat hij hen letterlijk ervaren wat goed rijden betekent. “Ik leg ze op de brancard en ga een stukje rijden,” vertelt hij. “Dan voelen ze zelf wat het doet als je te snel optrekt of te hard een bocht neemt.” Vooral bij stoplichten zit volgens hem een belangrijk verschil. “Als jij gas geeft alsof je alleen in de auto zit, voelt het voor iemand achterin alsof die gelanceerd wordt.”

Blijven leren stopt voor Dion niet na zijn opleiding. Juist ook later in zijn loopbaan blijft hij zich ontwikkelen. “Wat ik mooi vind aan de RAV, is dat je ook externe stages kunt doen,” vertelt hij trots. Bijvoorbeeld bij de brandweer, de politie of de spoedeisende hulp. Dion zelf was vastberaden om stage te lopen op de boot van de Zonnebloem. “Dat vond ik zó bijzonder, dat ik me daarna heb aangemeld bij een verpleeghuis en zelfs mijn helpende+-diploma heb behaald.” Daar helpt hij nog wekelijks met het verzorgen van mensen, zoals wassen en naar bed brengen. “Daar leer ik nog elke keer van. En alles wat ik daar leer, neem ik weer mee in mijn werk op de ambulance.”

Hij kijkt ook vooruit. “Er komt een moment dat ik hier stop. Dan wil ik nog steeds iets voor mensen kunnen betekenen.” Of dat nu als vrijwilliger is op de Zonnebloemboot, in een verpleeghuis of in een hospice. “Dat zorgen voor mensen, dat zit gewoon in mij. Dat zorghart raak je niet kwijt.”

De lange route naar de juiste bestemming
Wat Dion drijft in zijn werk, zit diep verankerd in wie hij is als mens. “Ik ben iemand die iedereen gelijk behandelt,” vertelt hij. “In de fietsenzaak gaf ik iedereen dezelfde korting, niet degene met de grootste mond.” Hij lacht even. “Daar was ik misschien niet altijd de beste ondernemer in, maar het zegt wel iets over hoe ik in elkaar zit.”

Juist dat maakt dat dit werk zo goed bij hem past. “Hier gaat het niet om wie het hardst praat of wie het meeste vraagt. Je bent er voor iedereen die je helpt. Dat moet puur zijn.” Voor Dion zit de waarde van zijn werk dan ook niet in het spektakel, maar in het contact. “Het iets kunnen betekenen voor mensen, daar draait het om. Of dat nu voor de patiënt is of voor de familie eromheen. En ook voor collega’s trouwens, want die weten me ook altijd te vinden.”

Hij merkt dat zijn enthousiasme aanstekelijk werkt. “Ik heb al meerdere mensen gehad die door mijn verhalen zijn gaan solliciteren,” vertelt hij. “Dan denk ik: ja, dat snap ik ook wel. Want op de eerste plaats vind ik mijn werk gewoon superleuk en zie het eigenlijk ook meer als hobby dan als werk.” Hij staat er even bij stil en vervolgt: “Als ik dat vergelijk met die ruim dertig jaar in de fietsenzaak… dat voelde toch heel anders. Daar deed ik mijn werk, maar hier doe ik iets wat echt bij me past.” Hij glimlacht. “Ik heb misschien niet de kortste route genomen, maar ben wél op de juiste bestemming terechtgekomen.”