Samenwerken op de ambulance én daarbuiten
”Het geeft energie om met andere hulpdiensten samen te werken en te zien dat iedereen één doel heeft: de best mogelijke zorg voor de patiënt.”
Als IC-verpleegkundige werkte ze jarenlang met de meest zieke patiënten. Intensief en leerzaam, maar de uitdaging werd langzaam minder. “Op de IC werk je heel klinisch en met alle hulpmiddelen binnen handbereik. Ik merkte dat er daardoor minder noodzaak was om zelf creatieve oplossingen te bedenken. Die uitdaging miste ik.”
De ambulancezorg trok haar al langer. “Ik dacht altijd: dat lijkt me geweldig, maar je werkt daar toch heel solistisch? Ik wilde eerst meer werk- en levenservaring opdoen. Ik dacht: mijn tijd komt nog wel.” Toen haar kinderen op de basisschool zaten en ze de ruimte voelde voor een nieuwe stap, besloot ze er vol voor te gaan.
Bij haar overstap bleek al snel dat veel ervaring uit het ziekenhuis waardevol is. “Op de IC heb ik mijn klinische blik ontwikkeld: in één oogopslag een patiënt scannen en inschatten hoe ziek iemand is. Daar heb ik nu elke dag profijt van.”
Een opleiding die vertrouwen geeft
De interne opleiding vloog voorbij. “Het is superintensief. Je wisselt theorie en praktijk voortdurend af, maar juist daardoor leer je in korte tijd zo veel. En ik vond het goed te combineren met mijn privéleven met schoolgaande kinderen.”
Wat haar opviel, was hoe serieus haar ervaring werd genomen. “Je hoeft jezelf niet drie keer te bewijzen. Vanaf het begin werd er naar mijn input gevraagd en kon ik laten zien wat ik meebracht uit het ziekenhuis. Dat gaf vertrouwen en maakte dat ik me meteen thuis voelde.”
Haar aanname dat je op de ambulance heel solistisch werkt, bleek niet te kloppen. De intensieve samenwerking met de chauffeur verraste haar, in positieve zin. “Als verpleegkundige ben je vooral met de patiënt bezig: anamnese, controles, de medische kant. Tijdens de opleiding leer je ook de kwaliteiten van de chauffeurs kennen. Zo kijkt de chauffeur bijvoorbeeld naar de logistiek: hoe komen we veilig buiten, moeten we de brandweer inschakelen? Door hardop te zeggen wat je ziet en denkt, kun je elkaar aanvullen. Dat maakt de samenwerking sterk.”
De opleiding hielp haar ook persoonlijk te groeien. “Ik ben van nature niet heel gestructureerd. Maar tijdens de opleiding leerde ik hoe belangrijk dat is, bijvoorbeeld bij het compleet opnemen van een anamnese. Terwijl een ander misschien meer verdieping nodig heeft in klinisch redeneren, wat ik juist al veel had. Het mooie is: je mag aangeven waar je nog in wilt groeien en docenten spelen daar echt op in.”
Daarnaast leer je dingen die je nergens anders leert. “Het straatwerk: de impact van ongelukken, hoe je ter plekke moet schakelen, en het opnemen van de anamnese in onvoorspelbare omstandigheden. Dat is echt ambulance-specifiek.”
Intens contact
Wat haar nu het meest raakt, is het patiëntencontact. “Je stapt bij mensen thuis binnen op onverwachte, vaak heel kwetsbare momenten. Niemand rekent aan het begin van de dag op ons. Dat contact is kort, maar heel intens. Je kent iemand nog geen minuut en toch vertellen ze je hun levensverhaal. Het uniform schept vertrouwen, mensen geven zich letterlijk en figuurlijk aan je over. Dat blijft bijzonder.”
Samen voor de patiënt
Een ander aspect dat haar positief verraste, is de samenwerking met andere hulpdiensten. “Bij een ongeluk kan het zomaar zijn dat je met twintig mensen rondom één patiënt bezig bent: brandweer, politie en soms de traumaheli. Iedereen weet wat hij moet doen en zet zich volledig in. Jij hebt als verpleegkundige de leiding over de patiënt en kunt taken uitzetten. Het geeft energie om zo samen te werken en te zien dat iedereen één doel heeft: de best mogelijke zorg.”
Van paniek naar rust
Het snelle beslissen en de afwisseling geven haar energie. “Je weet van tevoren nooit wat de dag brengt. Het seizoen speelt wel mee: in de zomer zie je meer fietsongelukken, allergische reacties op wespensteken of mensen die onwel worden door de hitte. In het weekend zie je weer vaker alcohol- of sportgerelateerde inzetten. Toch blijft elke dienst onvoorspelbaar en uitdagend.”
En nee, dat werk is niet altijd heftig, benadrukt ze. “Veel mensen denken dat wij alleen maar met ellende te maken hebben. Maar juist brengen wij vaak rust in de paniek. Onze komst alleen al geeft opluchting. Door rustig te blijven en de juiste vragen te stellen, kun je veel betekenen.”
De uitdaging die ze zocht
Wat ze nodig had, heeft ze gevonden: vrijheid, afwisseling en betekenisvol werk. “Op de ambulance moet je sociaal, flexibel, stressbestendig en vooral creatief zijn, want geen situatie is hetzelfde. Dat maakt dit werk voor mij zo uitdagend en mooi. Ik heb het hier enorm naar mijn zin, met fijne collega’s en een leidinggevende die altijd meedenkt. Samen zorgen we dat we er voor de patiënt én voor elkaar zijn.”
Wil jij net als Babs werken in de ambulancezorg? Bekijk onze vacature voor ambulanceverpleegkundige in opleiding: