Ervaringen Belgische verpleegkundige in Nederland

Tom Schmitte is sinds drie jaar werkzaam als ambulanceverpleegkundige bij de RAV Brabant Midden-West-Noord. Hij komt uit Antwerpen en reist dagelijks voor zijn werk af naar de ambulancepost in Bergen op Zoom. Hoe bevalt het om in Nederland te werken? Daarover vertelt hij in dit interview.

Hoe kwam je in Nederland terecht?

Via collega’s en ex-collega’s die in Nederland werken. We praatten weleens over het werk en daardoor groeide mijn interesse. Ik wist al dat de Nederlandse ambulancezorg een hoog niveau heeft. Maar om daarvan een goed beeld te krijgen, moet je echt meedraaien. Daarom deed ik een open sollicitatie. In de regio Bergen op Zoom zochten ze nog mensen. Eerst had ik een informeel gesprek, Vervolgens reed ik een dag mee op de ambulance. Daarna is de officiële sollicitatieprocedure gestart. En inmiddels werk ik er nu al ruim drie jaar.

Wat is je achtergrond?

Ik volgde de opleidingen tot verpleegkunde (nu Bachelor) en ziekenhuisverpleegkundige. Daarna
werkte ik als verpleegkundige op de spoedgevallendienst en ambulance van een ziekenhuis. Voor het werken op de ambulance had ik een licentie. Een particulier bedrijf levert de ambulancechauffeur (ambulancier). Bij de Mobiele Urgentie Groep deed ik een kijkstage. Terwijl ik werkte, volgende ik een opleiding voor verpleegkundige in spoedgevallen en intensieve zorg. In onze normering is opgenomen dat er een verplicht aantal mensen in een team werkt, waarvan minstens 1 met een beroepstitel. Incidenteel had ik contact met ambulancemensen uit Nederland. Bijvoorbeeld bij repatriëringsgevallen; ook werkte er een Nederlandse orthopeed in het ziekenhuis. Ook was ik heel actief op het vlak van cursussen, de Europese reanimatieraad en PHTLS.

Wat waren je eerste ervaringen?

Toen ik in dienst kwam van de RAV, moest ik de opleiding tot ambulanceverpleegkundige volgen bij de Academie voor Ambulancezorg in Harderwijk. Dit was erg belangrijk. In België had ik wel veel theoretische kennis opgedaan, maar ik had dit nog niet echt kunnen omzetten naar de praktijk. Dat vind ik ook een sterk punt van de praktische opleiding in Nederland: allerlei situaties worden goed nagebootst. Ik vond de opleiding heel prettig, zeker ook omdat ik dit deed met meer collega’s uit dezelfde regio. Op de ambulance sta je voortdurend onder begeleiding van werkbegeleider. Het is
heel intensief, dat was ik ook niet op die manier gewend. In België was ik zelf leidinggevende. Nu kwam ik na 12 jaar terug in leerlingenrol, dat was even omschakelen. Naar een ander systeem en een andere cultuur.

Wat vind je van de Nederlandse mentaliteit?

Ik merk dat mensen in Nederland veel directer zijn. Ze geven duidelijk aan dat ze van jou professioneel gedrag verwachten. Ook de patiënt wil vaak precies weten wat je gaat doen, terwijl mensen in België de zorg meer ondergaan. Ik vind dat er in Nederland meer respect is naar hulpverleners. Je leest in de media wel vaker over agressie, maar daar heb ik zelf nog niet mee te maken gehad. Soms zijn mensen niet tevreden over het hulpverleningstraject. Wij zijn dan vaak de laatste schakel. Maar als je oprecht toont dat je wilt helpen, of een oplossing biedt, is er meer begrip. Ambulancepersoneel geniet hier meer aanzien. Wat me ook opviel, is de maatschappelijke betrokkenheid. Familie zijn snel bereid tot mantelzorg. EBHO-verenigingen, AED-alerts: mensen willen iets betekenen voor de medemens. In Nederland komt het bij een hartstilstand zelden voor dat iemand nog niet gestart is met reanimeren. Daarom is het project Hart4all ook zo succesvol. Dit verbindt vrijwillige hulpverleners en (familie van) slachtoffers met elkaar na een reanimatie.

Wat vind je aantrekkelijk aan het werken bij de RAV?

De RAV biedt een breed scala aan opleidingen en trainingen. Mensen willen leren en zich ontwikkelen, dat is vaak een reden om van baan te veranderen. Ook het autonoom werken bevalt me prima. Daardoor heb je als verpleegkundige veel verantwoordelijkheid tijdens het uitoefenen van je werk. Je bent voornamelijk op jezelf aangewezen, en dat maakt het werk heel boeiend. Ik krijg er veel voldoening van. Je kunt veel kwaliteit in de hulpverlening stoppen. Ook hebben we goede arbeidsvoorwaarden. De lonen in België en Nederland liggen vrijwel gelijk, maar je betaalt minder belasting in Nederland. Ook de onregelmatigheidstoeslag is ook beduidend hoger. Overwerk kun je laten uitbetalen in geld of uren. Je kunt je ook inschrijven voor extra uren, die goed betaald worden. En niet onbelangrijk, er is een goede reiskostenvergoeding. Ik moet toch wat kilometers afleggen om op mijn werk te komen. Goede voorwaarden zorgen er bij mij voor dat ik steeds gemotiveerd ben en blijf om te werken.

Hoe bevalt het werken op jouw ambulancepost?

Ik werk vooral op de post in Bergen op Zoom maar ook op een aantal andere posten. Het grote voordeel is dat de ambulances en de gebruikte materialen overal hetzelfde zijn. Kleding, materiaal, support, de middelen waar je hier mee werkt, dat is allemaal prima geregeld.  Ondanks dat veel gestandaardiseerd is, is het werk toch is heel afwisselend. Je  werkt steeds met verschillende mensen, maar allemaal volgens dezelfde principes. Je weet wat je van elkaar kunt verwachten. Zelfs als je elkaar niet kent, kun je goed samenwerken. We hebben dan ook allemaal dezelfde opleiding gevolgd. Ik zou bij wijze van spreken morgen in het noorden van Nederland kunnen gaan werken. We overleggen vaak om ervaringen uit te wisselen. En we doen hands on trainingen om kennis en vaardigheden op peil te houden. Daar heb ik ook echt behoefte aan, mezelf blijven ontwikkelen.

Je hebt zelf in het ziekenhuis gewerkt. Wat vind je van het werken in de acute spoedeisende hulp in Nederland?

Ik voel veel gelijkwaardigheid in de samenwerking, terwijl elke professional zijn eigen taken en verantwoordelijkheden heeft. Dat geldt ook in het contact met een huisarts thuis bij patiënt. Ik doe mijn eigen onderzoek en neem beslissingen. Tenslotte ben ik verantwoordelijk voor mijn patiënt! Dat ik een arts kan aanspreken met suggesties en verbeteringen was voor mij een enorme cultuurshock.

Waar moet je op letten bij het werken “over de grens”?

De RAV biedt een zorgverzekering aan maar in België ben je automatisch verzekerd. Daarom heb ik voor in Nederland de goedkoopste verzekering gezocht; dat bedrag wordt in België belast. Ook moet je een BIG-registratie hebben, belastingaangifte doen en een burgerservicenummer aanvragen. Onze RAV biedt hierbij gelukkig ondersteuning. Het regelen van het vereiste papierwerk moet je wel incalculeren. Maar omdat het werken in Nederland steeds anders is, en je nooit weet hoe je dag er uit gaat zien, neem ik dat graag voor lief!

Direct naar...