Ad Aarts van de meldkamer in Den Bosch reed begin februari de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Hieronder lees een verslag van de dag dat Ad de tocht van 200 kilometer aflegde, samen met collega Ernst-Jan Weijen en de rest van het team.
Het is koud op vrijdagochtend 3 februari als Ad Aarts zich rond half zeven in de ochtend warm probeert te rijden voor zijn allereerste alternatieve elfstedentocht. De thermometer geeft min zestien graden aan en is het nog donker op de Weissensee. Op het programma staan 16 rondjes van 12,5 kilometer over het Oostenrijkse bergmeer. Aan de horizon doemen de silhouetten van de Alpentoppen op. Knerpende schaatsen krassen over het perfect zwarte ijs, uit de speakers schalt Nederlandstalige muziek. Voor Ad is het niet zomaar een tocht. Er staat veel meer op het spel dan alleen de sportieve prestatie.
Elf jaar geleden liep de ambulanceverpleegkundige door een noodlottig ongeval een partiele dwarslaesie op. Jaren van ellende, revalideren en proberen op te krabbelen volgden. Uiteindelijk lukte dat, met steun van echtgenote Jolanda, familie, vrienden en collega’s van de RAV. Ad: “Ik heb altijd van fietsen en schaatsen gehouden. Terugkeren op natuurijs bleef altijd een droom”. Die droom werd de afgelopen tijd werkelijk. Ad ontwikkelde samen met zijn broer Paul een icehandbike, een soort rolstoel op schaatsen waarbij hij zich met zijn armen voortbeweegt. Bij de tocht van 200 kilometer gaat het dan ook vooral om de mentale overwinning, het besef dat er ondanks een handicap nog heel veel mogelijk is.
Opperbeste stemming
Het blijft spannend of Ad de tocht gaat halen. Door tijdgebrek heeft hij nooit meer dan 75 kilometer op één dag kunnen trainen, nog niet eens de helft van wat vandaag gereden moet worden. Gelukkig kan Ad terugvallen op een sterke ploeg van ervaren schaatsers van bouwbedrijf Wessels uit Zeist. Zij zullen hem begeleiden en uit de wind houden. "Niet scheren en niet douchen, dan hou je een vetlaagje die je beschermt tegen de extreme kou", waarschuwt ploegleider Kobus Schellevis zijn rijders al de avond te voren. De stemming in de ploeg is opperbest en niemand is bang voor de kou. Ad houdt zijn onderlijf warm met een soort electrisch verwarmde broek, aangedreven door accu’s. Veel schaatsers hebben de tocht eerder in de week al een keer gereden en zijn nu vastbesloten om Ad Aarts over de finish te helpen. Een dag voor de tocht wordt de icehandbike nog geoptimaliseerd door de schaatsen in een licht schuine hoek te plaatsen voor meer stabiliteit. "Je ziet het er misschien niet direct aan af, maar mijn broer Paul en ik hebben lang aan de icehandbike gewerkt. Met de laatste aanpassingen kan ik met een hogere snelheid door de bochten zonder dat ie gaat zwabberen. Dat is goed voor het zelfvertrouwen", zegt Ad vlak voor de start. Toch is de inwoner van Middelrode licht gespannen. Die zenuwen vallen weg zodra het startschot heeft geklonken. “Vlak na de start viel er een last van m’n schouders. De zon kwam op en ik besefte: ik rij weer op natuurijs!! Dat was al een enorme overwinning, dit had ik een paar jaar geleden nog niet durven dromen. Ik werd er direct vijf kilo lichter van!”.
Spanning
De ploeg van Ad houdt er tot het laatste moment de spanning in. Gaat hij het op tijd halen? Bij de verzorgingspost waar familie en vrienden de pitstops verzorgen, wordt halverwege de middag al druk gerekend. Het moet erin zitten, maar dan mag er niet al te veel misgaan. Van de 1200 Nederlandse deelnemers vallen er heel wat uit met bevroren ogen en botbreuken als gevolg van valpartijen. Ook Ad moet afzien. “De eerste 100 kilometer gingen super, ook al had ik flinke hoofdpijn door de kou. De laatste 50 kilometer waren echt zwaar. Ik heb het bepaald niet cadeau gekregen. Gelukkig hield Wessels’ ploegleider Kobus het tempo perfect strak”. Aan het einde van de middag wordt duidelijk dat Ad het gaat halen. Vrienden en familie togen naar de finish om Ad en zijn ploeg op te wachten. Steenkoud en dodelijk vermoeid komt Ad na 11 uur en negen minuten over de finish, geflankeerd door een vlag van de RAV. Hij heeft het gehaald! “Een geweldige prestatie en een voorbeeld voor anderen”, stelt ploegleider Kobus Schellevis. Ook echtgenote Jolanda is blij: “Ik ben supertrots op zijn doorzettingsvermogen”. Ad geniet van alle felicitaties, maar is ondertussen al weer plannen smeden. "Ik heb tijdens de tocht tijd genoeg gehad om na te denken over het verder verbeteren van de icehandbike. Als het aan mij ligt ben ik er volgend jaar weer bij!”.
Tekst en foto’s: Bart Coolen